Przed przystąpieniem do układania płytek konieczne jest rozplanowanie ich układu, wyznaczenie linii bazowych. Kształty pomieszczeń nie zawsze są regularnymi prostokątami, a ściany miewają znaczne odchylenia od pionu. Konieczne jest więc dokładne sprawdzenie wymiarów pomieszczenia i ustalenie, gdzie można będzie "zgubić" niedokładności.

Pracę należy rozpoczynać od najbardziej wyeksponowanych powierzchni, tak aby bez problemu uzyskać równomierny i prostoliniowy układ kafelków.

Przy układaniu płytek niezbędne będzie ich przycinanie. Zwróćmy uwagę, aby w narożnikach nie trzeba było układać wąskich paseczków - odpowiednio przycięta pierwsza płytka w rzędzie pozwoli na "poszerzenie" ostatniej.

Trzeba także uwzględnić wzory na płytkach, które powinny tworzyć estetyczną kompozycję również w narożnikach. Bywa, że z wzorzystych płytek o określonych rozmiarach nie można uzyskać ładnego połączenia w załamaniach ściany. Można wtedy zmienić układ płytek, np. kłaść "w karo" lub uzupełnić płytkami jednobarwnymi.

Pokrywanie ściany glazurą rozpoczynamy od zamocowania listwy startowej - równej, wypoziomowanej deski, na której opierać się będzie drugi od podłogi rząd kafelków. Takie postępowanie pozwala na dokładne ustalenie linii bazowej i możliwość kontroli płaszczyzny ułożonej glazury.

Przy dużej wysokości pokrycia warto zamocować drugą listwę o grubości odpowiadającej warstwie pokrycia (na wysokości ok. 1,5 m ), która będzie oparciem dla łaty kontrolnej.

Technologia układania płytek na zaprawie klejowej ułatwia utrzymanie płaszczyzny pokrycia pod warunkiem, że klej będzie miał odpowiednią konsystencję, a podłoże będzie równe.

Zwróćmy uwagę, aby zaprawa nakładana była na ścianę gładką stroną pacy, a dopiero później przeczesywana stroną ząbkowaną.

Płytka po przyłożeniu i lekkim dociśnięciu z trudnością powinna dać się oderwać i na jej spodniej stronie muszą pozostawać równomiernie rozmieszczone pasy zaprawy.

Do utrzymania właściwych odstępów między płytkami używa się się plastikowych krzyżyków o różnych grubościach. Jednak płytki nie zawsze mają idealnie jednakowe wymiary i wtedy konieczna będzie korekta szerokości fug za pomocą malutkich klinów.

Trzeba pamiętać, że szerokość fug dobieramy nie tylko według własnych upodobań, ale również musimy brać pod uwagę wymiary płytek i wahania temperatury w ich otoczeniu. Obowiązuje zasada, że im większe płytki i różnice temperatury, tym fuga powinna być szersza.

Istotną czynnością dla estetyki i trwałości okładzin z płytek ceramicznych jest właściwe ich spoinowanie. Można je zrobić po dwóch-trzech dniach od ułożenia płytek. Zaprawa fugująca o dobranej barwie powinna być dość gęsta i trzeba ją wciskać gumową raklą w szczeliny między płytkami. Po wstępnym stwardnieniu spoiny wygładza się lekko zwilżoną gąbką, a następnie usuwa pył suchą szmatką. Warto przez kilka dni powierzchnię spryskiwać czystą wodą , co pozwoli na równomierne utwardzenie zaprawy fugującej.